Showing posts with label love. Show all posts
Showing posts with label love. Show all posts

Monday, June 1, 2015

กางเกงกับความรัก

จะตี2อยู่แล้วเชียวแต่กลับนอนไม่หลับ
ช่วงนี้เป็นอะไรนะนอนไม่หลับแต่ตื่นเช้า
ใน Twitter มีคนให้ความเห็นว่าเป็นอาการของคน "แก่ขึ้น" !!
อุแหม๋!! หยาบคายที่สุด

นอนกลิ้งไปกลิ้งมาคิดอะไรเพลินๆได้เรื่องของ "กางเกงกับความรัก"
มีข้อสงสัยเยอะเลยก็เลยตั้งคำถามมาถามตัวเองเล่นๆ

เรื่องมีอยู่ว่า

แรกๆก่อนที่เราจะเลือกกางเกงแต่ละครั้งเราก็เลือกตัวที่มัน "พอดี" กับเรา นานวันไปไม่รู้ว่ากางเกงมันหด/ยืด...หรือตัวเราที่ไม่"พอดีกับกางเกง" แล้วแก้ปันหากันยังไง

1. ซื้อกางเกงใหม่
2. เอากางเกงไปแก้ไซส์
3. ลดน้ำหนักตัวเองให้มันพอดีกับกางเกงตัวโปรด

"ความรัก"ก็เช่นกัน วิธีแก้ปันหาแต่ละคนก็แตกต่างออกไป บ้างก็แก้ที่คนรัก บ้างก็เปลี่ยนคนใหม่ไปเลย แต่จะมีซักกี่คนที่เลือกจะแก้ไขที่ตัวเอง!?! แก้ปันหาที่ข้อ3แลดูจะเป็นช้อยส์ที่ยากสุดแต่มันก็ท้าทายออกจะตายไป มันไม่ผิดที่เราที่เราจะเปลี่ยนแปลงหรือไอ้เจ้ากางเกงมันดันยืด/หดไปตามกาลเวลา มันอยู่ที่เราจะยอมแก้ไขที่ตัวเราเพื่อกางเกงตัวโปรดตัวเดิมไหม?


ดึกแล้วไปนอนดีกว่าคิดไปคิดมาก็คิดไม่ตก
เพราะมันไม่มีคำตอบไหนที่ถูกและผิดเลย

ฝันดีราตรีสวัสดิ์

((อัพผ่าน iPhone คำผิดพลาดประการใดขออภัย))

Saturday, February 14, 2015

Valentines Day 2015

เป็นวันวาเลนไทน์ปีที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ที่เราได้อยู่ด้วยกัน 6,7,8?
เป็นกี่วาเลนไทน์แล้วที่เรารู้จักกัน? 13,14,15,16ปี จำไม่ได้




อยู่ด้วยกันทุกวันตื่นเช้าก็เจอหน้ากันก่อนนอนก็เจอหน้ากัน (ชักจะเหม็นขี้หน้า 555 ล้อเล่น)
ทุกๆวันมันสำคัญหมดนะถ้ายังมีกันและกันอยู่ แต่วันที่มันพิเศษกว่าวันอื่นๆตามเทศกาลก็ไม่เคยลืมนะ
เพราะมันคือส่วนเติมเต็มวันปกติให้มีสีสันมากกว่าวันธรรมดาที่เรียบง่ายเป็นเส้นตรง
แหม๋คนเราวิ่งทางตรงทุกๆวันซักวันก็ต้องเบื่อจริงปะ? กินอาหารซ้ำๆบ่อยๆยังเอียนเลย
มันก็ต้องมีวันที่ทำให้มันพิเศษกว่าวันสำคัญธรรมดาๆหน่อย
แต่ละปีของขวัญที่ให้กันกี่ชิ้นต่อกี่ชิ้นก็ไม่รู้ จนปีนี้ก็ไม่รู้จะซื้ออะไรให้แล้วมันวนแล้ววนอีก
เหมือนแต่ละปีเราก็โตขึ้นซื้อแต่ละอย่างตั้งแต่ของเล่นของตั้งโชว์,แหวน,กล้อง,กระเป๋า คือมันเยอะแยะมากมายจนกลายเป็นของธรรมดาที่ซื้อให้กันไปแล้ว แต่ที่สำคัญคือความผูกพันและก็อยากให้มันโตไปด้วยกันแบบนี้ทุกๆปีเลยนะ
ร้านอาหารก็ไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรเพราะวันปกติเราก็กินอาหารนอกบ้านทุกเย็น
จะว่าไปเป็นแบบนี้ทุกๆปีตลอดไปมันก็ไม่แย่ซักเท่าไรนะ ^3^
เราไม่รู้หรอกนะว่านิยามคำว่าคู่ชีวิตแต่ละคนมันแตกต่างกันยังไงแต่สำหรับเรา
เราเชื่อนะว่าความหวานของทุกคู่มันจะจางลงไปตามกาลเวลา แต่สิ่งที่มากขึ้นทุกวันจนบางคู่ไม่รู้ตัวคือ “ความผูกพัน” มารู้ตัวอีกทีก็ผูกแน่นซะจนแกะไม่ออกซะละ ส่วนความรักก็ขอไม่พูดถึงมากเพราะความรักมันเป็นเหมือนความรู้สึกที่สมองมันสั่งงาน บางวันมันก็รู้สึกรักจนเอ่อล้นใจ บางวันมันก็รู้สึกอยากเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าไว้งั้น :P แต่ที่แยกกันไม่ขาดในหลายๆคู่ก็คือความผูกพันอยู่ดีนั่นแหละ ความผูกพันมันไม่ได้สร้างกันง่ายๆนะ นอกจากใช้เวลาน๊านนานแล้วยังต้องใช้ความรู้สึกที่คอยจูนหากันอยู่ทุกๆวินาทีอีกต่างหาก
มีกันและกันแบบนี้มันก็รู้สึกดีแล้วหละ
NJ Love u na krab


PS:
อยากให้ทุกๆคนคิดนะโดยเฉพาะสมัยนี้ เทคโนโลยีทำให้คนเรารู้จักกันง่าย หน่ายกันเร็วไม่เหมือนสมัยก่อนติดต่อกันยาก กว่าจะตัดกันขาดคิดหน้าคิดหลังคิดแล้วคิดอีก กว่าคนสองคนจะโคจรมาชนกันนี่ไม่ใช่ง่ายๆนะคนทั้งโลกไม่ใช่คนสองคนซะมะไหร่ แทนที่จะมองประโยชน์ของเทคโนโลยีที่ทำให้คนสองคนมีคอนแทคติดต่อกันตลอดเวลายามที่ต้องการกันและกัน แต่กลับใช้มันในทางที่แชร์ความรู้สึกดีกับคนอื่นอีกคนจนกลายเป็นปันหามือที่สาม ((เดี๋ยวๆนะเกี่ยวไรกับเราวะ 555 จบดีกว่าเดี๋ยวจะยาวกว่านี้)) อย่าปล่อยให้ความรักเป็นเส้นตรง เพราะเมื่อไรที่ถึงทางแยกมันจะเป็นช่วงเวลาแห่งการท้าทายให้ใครซักคนอยากลองแวะทางอื่นบ้าง
Happy Valentines Day นะครับ ^_^